Dyspenser feromonowy na DRUTOWCE (chrząszcze) Osiewnik skibowiec (Agriotes sputator) – korek 1 szt.

Syntetyczny feromon na nośniku gumowym do pułapek feromonowych na Osiewnika skibowca (Agriotes sputator) – groźnego szkodnika roślin uprawnych (np. zbóż, kukurydzy, warzyw).

Feromon naniesiony na gumowy korek powoli uwalnia się wabiąc samce Osiewnika skibowca. Fiolkę umieszcza się w odpowiednich pułapkach z których zwabione owady nie mogą się wydostać, co skutecznie zakłóca cykl rozwojowy i ogranicza populację szkodnika.

Do monitorowania i odławiania szkodnika dedykowana jest specjalna pułapka, która w zestawie z feromonem stanowi skuteczny element walki z Osiewnikiem skibowcem.

Osiewnik skibowiec (Agriotes sputator) – chrząszcz z rodziny sprężykowatych

Agriotes sputator to powszechny, choć często niedoceniany szkodnik glebowy – długożyjące larwy drutowców powodują znaczące straty w uprawach warzyw i roślin okopowych.

Opis morfologiczny

Dorosły owad: 6–9 mm, smukłe, jednolicie brązowe, osłonięte krótkimi szarawymi włoskami; przedplecze ma delikatnie wysunięte kąty, czułki sięgają długości głowy i przedplecza.
Larwa (drutowiec): żółtawa do żółto brązowej, cylindryczna, twarda, osiąga do ~20 mm (lub nawet 3 cm u starszych stadiów).

Występowanie i biologia

Obecny powszechnie w Europie (poza skrajną północą), na obszarze Azji Mniejszej, WNP i północnej Afryki; zawleczony do Kanady i USA .
Najchętniej spotykany na glebach cięższych, wilgotnych – np. łąki, pola uprawne, pastwiska, zarośla, skraje lasów.
Okres aktywności dorosłych owadów: marzec–czerwiec; aktywność popołudniowa i wieczorna, latają do pożywienia (pędy traw, pyłek).
Rozwój larwalny: 2–4 lata (czasem do 5 lat); stadia są uzależnione od warunków pogodowych i wilgotności – wymagają temperatury powyżej 12 °C i odpowiedniej wilgotności, w zimie schodzą głęboko.
Dorosłe imago również zimują w glebie.

Szkodliwość

Drutowce żerują na kiełkach, korzeniach, bulwach i rozsadowych roślinach warzywnych – m.in. zboża, ziemniaki, buraki, marchew itd.
Uszkodzenia: tunelowanie wewnątrz bulw (średnica otworów ~2–3 mm), które wypełniane są odchodami; konsekwencją są wtórne porażenia grzybowe i bakteryjne.
Próg ekonomicznej szkodliwości w ziemniaku: ok. 11 larw/m².
Straty plonów mogą sięgać 10–50 % w sprzyjających warunkach.

Metody monitoringu i zwalczania

1. Monitorowanie i odławianie
Pułapki gruntowe z przynętą zbożową – lokalizują larwy.
Pułapki feromonowe dla dorosłych: choć częstsze przy A. ustulatus, również użyteczne ogólnie w Agriotes

2. Chemiczne środki ochrony
Dostępne, ale coraz bardziej ograniczane; często niskiej skuteczności. Stosowane jako ostateczność w ramach integrowanej ochrony .

W zwalczaniu kluczowe są: monitoring, sekwencja zabiegów agrotechnicznych, biokontrola wraz z opcjonalnym wsparciem chemicznym.
Rozsądne łączenie metod ochrony (IPM) daje realną szansę na redukcję szkód i ochronę plonów.